It's been a long time waiting....

.....
Niet helemaal overtuigd knikt de arts en keert zich in een diep peinzen. Daarna draait hij zich om en zet met een korte polsbeweging met zijn pen een notitie in het dossier van de jongen. Rustig leest hij alles nog even door en wendt zich daarna weer tot de twintiger.
“Ik heb alleen nog wat persoonsgegevens van je nodig”, zegt de dokter.
“Waarvoor?”, vraagt de jongen verbaast.
“Nou, dat is heel simpel. Van alle patiënten die wij binnen krijgen moeten wij de gegevens opschrijven. Naam, adres, verzekering, alles. Zodoende weten we precies waarvoor je hier bent geweest en bij mogelijke complicaties kunnen we makkelijk inspelen op de gebeurtenissen. Dit mede door de informatie in je dossier”, antwoord de man geduldig.
De jongen weegt de woorden van arts af en weet dat er voor hem geen uitweg is. Hij moet zijn gegevens opgeven. Groot probleem is alleen dat hij geen idee heeft bij wie hij verzekert is. Überhaupt, of hij wel verzekerd is.
“Mijn naam is Dani Mocambo. Ik woon op de Paliënweg, nummer 35. Ik ben geboren in Nederland, maar mijn moeder komt oorspronkelijk uit Uruguay, daar komt dus ook mijn achternaam vandaan. Waarschijnlijk ben ik wel verzekerd, maar ik zou zelf niet weten bij welke maatschappij en wat mijn gegevens daarvan zijn”, antwoord de jongen.
“En je hebt geen papieren bij je? Zodat we kunnen controleren of dit allemaal klopt”, vraagt de dokter hem.
Dani schudt met zijn hoofd. “Nee, die ben ik in de haast vergeten. Maar u moet mij op mijn woord geloven.”
Twijfelend knikt de dokter en krabbelt hij vluchtig wat gegevens op papier. Deze leest hij nogmaals na alvorens ze ook in de computer in te voeren. Daarna rolt hij zijn bureaustoel naar een gesloten kast. Deze witte kast is beveiligd met een pincode. De dokter typt de juiste code in en haalt er twee rechthoekige doosjes uit.
“Hierin zitten medicijnen die je moet nemen”, zegt hij terwijl hij Dani de medicijnen overhandigd.
De jongen neemt ze aan en kijkt op de etiketten. De medische taal zegt hem niks.
“Het witte doosjes met de blauwe streep zijn pijnstillers. Deze moet je alleen innemen als je pijn hebt en niet meer als 2 per dag. De andere, met de rode streep, zijn medicijnen die infecties tegengaan. Bij je val kan er vuil in je wond zijn gekomen. Deze medicijnen desinfecteren dat. Deze mag je maar eenmaal per dag innemen.”
Na deze uitleg knikt de dokter naar Dani, staat op en opent de deur. Hij kijkt de twintiger aan en verteld hem dat hij weer weg mag. Onwennig staat de jongen op en loopt langs de dokter het lokaaltje uit. Ze schudden elkaar de hand: “Over 3 dagen nog even terugkomen”, besluit de dokter. De jongen knikt en loopt de deur uit.
“Ho jongeman!”, roept de dokter hem na.
Verschrikt draait Dani zich om en kijkt op.
“Eerst nog even langs de balie om een afspraak te maken voor over 3 dagen”, zegt de dokter en wijst de andere kant. De jongen volgt met zijn blik de vinger van de dokter en loopt die kant op.
Als de jongen de grote, dikke houten duur door loopt komt hij bij de balie aan. Daarachter zit een vrouw met haar rug naar hem toe. Hij loopt naar de balie en wacht geduldig tot hij opgemerkt wordt. Als de dame zich omdraait wordt hij even verbluft door haar uitstraling.
Het is een mooie vrouw rond dezelfde leeftijd als Dani. Sprankelende, groenblauwe kijken de wereld in. Een mooi gebit toont zich onder een even zo mooie glimlach. Haar donkerblonde, halflange haar valt met een mooie slag losjes over het schouders. Het witte blouseje, accentueert haar vrouwelijke vormen niet overmatig, maar genoeg om nieuwsgierigheid te vergroten. Haar slanke figuur zit rechtop op haar stoel. Dani is op slag volkomen geïnteresseerd in deze jonge vrouw.
“Waar kan ik u mee helpen?”, vraagt ze met haar heldere stem.
“Uhm, ja, uhm”, stamelt Dani.
De jonge vrouw glimlacht lief terug en op één of andere manier stelt dat Dani op zijn gemak.
“Ja, ik wil graag een afspraak maken voor over drie dagen.”
De vrouw knikt begrijpend en opent met een paar slagen op haar toetsen het agendamenu op de computer.
“Schikt 11 uur in de ochtend?”
“Jazeker”, antwoord Dani en geeft de vrouw zijn gegevens.“Dan is dat ingeroosterd en wens ik u nog een prettige dag meneer.”“Ja, u ook”, antwoord Dani en loopt de deur uit, nog diep denkend en onder de indruk van de vrouw.
.....


------------------------------------------------------------
Written by DJ Reijersen (c)

Update

En weer een maand verder. Niet zoveel tijd gehad om weer nieuwe dingen te schrijven. Dus geduld is een schone zaak.

Wintersport

Al een tijdje geen bericht zie ik.
Weekje wintersport gehad. Daar ook wat inspiratie opgedaan. Dus ik kan weer lekker verder.
Helaas erg druk met werk en studie. Dus het gaat niet zo snel meer.

Here It Is

En weer een klein stukje.

Veel leesplezier!!!
------------------------------------------------------------------------------
Eenmaal aangekomen bij de dokterspraktijk wordt hij opgevangen door de geschrokken baliemedewerkster. De vrouw vangt hem op en begeleidt hem snel naar een kamertje. Hij wordt op een hard bed neergelegd, al wachtend op de dokter.
Na een minuut of tien komt de arts binnen gelopen. Hij buigt zich over de jongen en bekijkt de gebroken neus. Zijn adem ruikt naar pepermunt.
“Dat ziet er slecht uit”, zegt de arts met een baritonstem.
Hij loopt naar een grot tafel achter hem en opent een wit kastje. Daar haalt hij ontsmettingsdoekjes, verband en tape uit, evenals andere benodigdheden. Via de intercom van zijn telefoon vraagt hij assistentie en daarna loopt hij weer terug naar de jongen.
Twee minuutjes later wordt de deur open gedaan en stapt de assistente van de dokter binnen. Ze is een mooie, jonge vrouw in dezelfde leeftijd als de gewonde jongen. Haar stralende blauw/groene ogen vallen het meest op. Daarnaast danst haar paardenstaart op en neer bij elke stap die ze zet. Haar rondingen komen haast niet naar buiten in haar hagelwitte artsenkostuum, maar dat ze een mooi lichaam heeft is zeker wel te constateren. Ze loopt door naar de tafel en wast haar handen. Als ze haar handen afgedroogd heeft trekt ze latex handschoenen aan voor de hygiëne. Met een glimlach loopt ze naar de dokter toe. Haar hagelwitte tanden steken prachtig af tegen haar mooie volle lippen.
De arts en zijn assistente doen beiden een mondkapje voor en buigen zich over de jongen. Tijd om zijn gebroken neus te behandelen. Eerst ontsmetten ze het en maken het schoon. Het bloeden wordt gestelpt en de neus wordt goed ingezet. Daarna gaat er verband overheen en wordt de neus via de nek van de jongen strak ingetapet. Zo zou de twintiger een tijdje moeten lopen totdat het weer geheeld is.
“Blijft u maar even liggen, dan kom ik zo terug”, zegt de arts en hij en zijn assistente verlaten de kamer. De jongen kijkt schichtig om zich heen en neemt de kamer in zich op. De behandeling was niet geheel pijnloos, maar was zeker wel nodig. Na een minuut of 10 valt hij in slaap, gedeeltelijk overmand door de pijn en zijn vermoeidheid.

Een kletterend geluid van metaal op metaal laat de jongen wakker schrikken. Hij moet zich even oriënteren waar hij zich ook alweer bevindt.
“Ah, je bent weer wakker”, hoort hij iemand zeggen.
Met grote, geschrokken ogen kijkt hij naar links en ziet daar de dokter staan. Deze is zijn instrumenten aan het reinigen. De jongen herinnert zich alles weer en wil opstaan vanaf het bed. Voordat hij überhaupt een voet aan de grond heeft gezet wordt hij helemaal dizzy en draaierig.
“Ho, ho, rustig aan”, roept de toegesnelde dokter hem toe. “Zorg ervoor dat je rustige bewegingen maakt. Kom! Ga maar even op de rand zitten.”
De dokter ondersteunt de jongen loopt even terug naar zijn bureau. Daar haalt hij een lampje vandaan en schijnt daarmee even kort in de ogen van de jongen. Daarna onderzoekt hij de twintiger verder en constateert met een goedkeurend knikje dat het goed zit. Daarna loopt hij weer terug naar zijn bureau en ploft neer in zijn stoel. Met deze stoel rijdt hij naar de jongen toe.
“Wat is er gebeurd?”, vraagt hij de twintiger.
De jongen kijkt verdwaast op. “Wat bedoeld u?”
“Nou, hoe je aan die gebroken neus gekomen bent natuurlijk.”
“Ow, dat is een ongelukje. Ik ben hard gevallen.”
“Weet je het zeker? Want dan moet je wel heel hard gevallen zijn wil dit gebeuren.”
“Ja, ik weet het zeker!”, antwoordt de jongen kort. “Ik rolde vol van de trap naar beneden”, zegt hij aanvullend.
Niet helemaal overtuigd knikt de arts en keert zich in een diep peinzen.

--------------------------------------------------------
Written by D.J. Reijsen

Sweet Inspiration

Al een tijdje geen bericht van mij. Maar wees gerust, de inspiratie laat me niet in de steek. Alleen heb ik het nu druk met andere (belangrijkere) zaken. Sweet Inspiration is stayin'

New Chapter

....
Het is later die middag, het begint al een beetje te schemeren terwijl de regen aanhoudt. De straten zijn volledig uitgestorven, hier en daar waait een verdwaald papiertje weg. Iedereen zit lekker binnen, te schuilen voor de regen. Bijna iedereen, want de twintiger ligt nog steeds op de grond in het steegje. Het bloed komt uit zijn neus, verdund door de regen lijkt het er uit te stromen. Niemand merkt hem op, het is wachten totdat hij zelf weer bijkomt.
Een deksel van een prullenbak wordt gegrepen door de wind en rolt kletterend het steegje door. Al rollend raakt de deksel het linkerbeen van de twintiger. Dit lijkt precies het laatste zetje te zijn dat de jongen nodig heeft om weer bij bewustzijn te komen. Geschrokken en ietwat duf doet hij zijn ogen open en kijkt om zich heen om te bepalen waar hij zich bevindt. Teleurgesteld in zichzelf schudt hij zijn hoofd en probeert rustig overeind te komen, met zijn linkerhand al wrijvend over zijn hoofd. Een veeg met de rug van zijn hand langs zijn neus doet hem pijn. Hij kijkt en ziet dat zijn hand rood is van het bloed, zijn neus is zeker gebroken. Hij moet echt naar een dokter toe, die moet er echt even naar kijken. Als strompelend loopt hij weer naar de hoofdstraat en slaat linksaf de Grote Laan in, aldaar loopt hij de gehele straat uit weer de Buitenstraat op. Via de Buitenstraat wil hij de Boulevardweg inlopen, totdat hij toegeroepen wordt.
“Hey, gaat het wel?”, roept een man.
Totaal geconcentreerd loopt de twintiger gewoon door zonder te reageren op het geroep, als hij het überhaupt wel gehoord heeft. Hij moet de Boulevardweg door naar de Octopusstraat, daar is een dokter. Stapje voor stapje vervolgt hij zijn weg terwijl het regen tegen zijn kletsnatte schouders blijft slaan. Verstrikt draait hij zich om als er een hand op zijn schouders wordt gelegd.
Het is de man die naar hem riep. Hij is met zijn paraplu in de hand naar de twintiger toe komen lopen en hen beiden zo droog.
“Rustig maar jongen, gaat het wel?”, zegt de man rustgevend. “Je ziet er echt verschrikkelijk uit”, gaat hij verder.
De twintiger staart hem alleen maar een beetje verdwaast aan en antwoord alleen maar met een knikje. Waar kent hij die man toch van?
“Mijn broer heeft een stukje verderop een platenzaak. Loop anders mee, dan kan je daar schuilen en bellen we ondertussen een arts”, stelt de man voor.
De twintiger weet precies om welke platenzaak het gaat en schudt heftig zijn hoofd. Geschrokken door zijn schuld zet hij op een lopen, richting de Octopusstraat. De man totaal verbaasd achterlatend.
-----

Written by Daniël Reijersen

You'll be Waiting

Vandaag weer een aardig stuk geschreven. Even doorlezen en deze week komt er dan weer wat nieuws te lezen voor jullie