Here It Is

En weer een klein stukje.

Veel leesplezier!!!
------------------------------------------------------------------------------
Eenmaal aangekomen bij de dokterspraktijk wordt hij opgevangen door de geschrokken baliemedewerkster. De vrouw vangt hem op en begeleidt hem snel naar een kamertje. Hij wordt op een hard bed neergelegd, al wachtend op de dokter.
Na een minuut of tien komt de arts binnen gelopen. Hij buigt zich over de jongen en bekijkt de gebroken neus. Zijn adem ruikt naar pepermunt.
“Dat ziet er slecht uit”, zegt de arts met een baritonstem.
Hij loopt naar een grot tafel achter hem en opent een wit kastje. Daar haalt hij ontsmettingsdoekjes, verband en tape uit, evenals andere benodigdheden. Via de intercom van zijn telefoon vraagt hij assistentie en daarna loopt hij weer terug naar de jongen.
Twee minuutjes later wordt de deur open gedaan en stapt de assistente van de dokter binnen. Ze is een mooie, jonge vrouw in dezelfde leeftijd als de gewonde jongen. Haar stralende blauw/groene ogen vallen het meest op. Daarnaast danst haar paardenstaart op en neer bij elke stap die ze zet. Haar rondingen komen haast niet naar buiten in haar hagelwitte artsenkostuum, maar dat ze een mooi lichaam heeft is zeker wel te constateren. Ze loopt door naar de tafel en wast haar handen. Als ze haar handen afgedroogd heeft trekt ze latex handschoenen aan voor de hygiëne. Met een glimlach loopt ze naar de dokter toe. Haar hagelwitte tanden steken prachtig af tegen haar mooie volle lippen.
De arts en zijn assistente doen beiden een mondkapje voor en buigen zich over de jongen. Tijd om zijn gebroken neus te behandelen. Eerst ontsmetten ze het en maken het schoon. Het bloeden wordt gestelpt en de neus wordt goed ingezet. Daarna gaat er verband overheen en wordt de neus via de nek van de jongen strak ingetapet. Zo zou de twintiger een tijdje moeten lopen totdat het weer geheeld is.
“Blijft u maar even liggen, dan kom ik zo terug”, zegt de arts en hij en zijn assistente verlaten de kamer. De jongen kijkt schichtig om zich heen en neemt de kamer in zich op. De behandeling was niet geheel pijnloos, maar was zeker wel nodig. Na een minuut of 10 valt hij in slaap, gedeeltelijk overmand door de pijn en zijn vermoeidheid.

Een kletterend geluid van metaal op metaal laat de jongen wakker schrikken. Hij moet zich even oriënteren waar hij zich ook alweer bevindt.
“Ah, je bent weer wakker”, hoort hij iemand zeggen.
Met grote, geschrokken ogen kijkt hij naar links en ziet daar de dokter staan. Deze is zijn instrumenten aan het reinigen. De jongen herinnert zich alles weer en wil opstaan vanaf het bed. Voordat hij überhaupt een voet aan de grond heeft gezet wordt hij helemaal dizzy en draaierig.
“Ho, ho, rustig aan”, roept de toegesnelde dokter hem toe. “Zorg ervoor dat je rustige bewegingen maakt. Kom! Ga maar even op de rand zitten.”
De dokter ondersteunt de jongen loopt even terug naar zijn bureau. Daar haalt hij een lampje vandaan en schijnt daarmee even kort in de ogen van de jongen. Daarna onderzoekt hij de twintiger verder en constateert met een goedkeurend knikje dat het goed zit. Daarna loopt hij weer terug naar zijn bureau en ploft neer in zijn stoel. Met deze stoel rijdt hij naar de jongen toe.
“Wat is er gebeurd?”, vraagt hij de twintiger.
De jongen kijkt verdwaast op. “Wat bedoeld u?”
“Nou, hoe je aan die gebroken neus gekomen bent natuurlijk.”
“Ow, dat is een ongelukje. Ik ben hard gevallen.”
“Weet je het zeker? Want dan moet je wel heel hard gevallen zijn wil dit gebeuren.”
“Ja, ik weet het zeker!”, antwoordt de jongen kort. “Ik rolde vol van de trap naar beneden”, zegt hij aanvullend.
Niet helemaal overtuigd knikt de arts en keert zich in een diep peinzen.

--------------------------------------------------------
Written by D.J. Reijsen