Een Beginntje, deel 2

Na een paar tips heb ik het één en ander herschreven in het begintekstje. Bij deze de aangepaste tekst:

---------------------------------
Je ziet ze niet vaak meer en het is vooral een kwestie van goed zoeken of horen van. Toch wisten we er weer één te vinden. Op de hoek waar de Buitenstraat en de Boulevardweg in elkaar over gaan. Precies op de plek waar het commerciële gedeelte van de stad overloopt in een soort achterbuurt. Geen achterbuurt in de vorm van een ghetto, maar wel een achterbuurt in de vorm van oude gebouwen en achterstallig reparatie- en restauratiewerk. De daken van de huizen missen dakpannen, het verf bladdert van de houten muren af en de stoepen liggen scheef en doorgezakt naast de straat. De stenen huizen vertonen scheuren van het doorzakken en tussen de stenen is nog maar weinig cement over. Aan de zijkanten van een flatgebouw staan de restauratiestellingen opgesteld. Omgeven door vale doeken om de wind tegen te houden voor de arbeiders. Typisch zo’n straat waar je ’s nachts liever niet doorheen loopt.
Daar, op die hoek vinden we nog zo’n ouderwetse platenzaak. Zo’n heerlijk zaakje waarin de geur van kartonnen vinylhoezen je tegemoet komt. Zo’n zaakje waar ze dus ook gewoon nog vinyl verkopen. Zo’n zaakje met een brede collectie. En als je niet kan vinden wat je zoekt, dan vinden zij altijd wel een manier om aan de gewenste plaat te komen. Zo’n heerlijk zaakje waar je ook op een rustige manier kan luisteren naar je stapeltje cd’s of platen die je uit de schappen hebt getrokken. Alles staat ook netjes op genre en binnen het genre op alfabet. Ze blijken gelukkig nog te bestaan, die mooie platenzaakjes.
Deze platenzaak is vrij groot. Genoeg ruimte om veel muziek te herbergen. Het geluid van Sly & the Family Stone’s Stand komt je door de openstaande deur tegemoet. Op de fauteuils zitten een paar mensen onder het genot van een bakje koffie of kopje thee muziek te luisteren. Koptelefoon op het hoofd, volledig afgeschermd van de buitenwereld, vol in de sfeer van de muziek. Achter de toonbank staat de eigenaar. Een wat oudere man met een groezelige baard, maar in een nette spijkerbroek gestoken met daarboven een wit t-shirt met lange mouwen. Hij staat rustig te praten met een klant, terwijl een jongere medewerker, een hulpje, in de winkel loopt om cd’s op te ruimen.
Het niet echt druk in de winkel. Drie mensen bij de luisterfauteuils, waarvan twee van middelbare leeftijd en een tiener. De man aan de toonbank is van dezelfde leeftijd als de oudere eigenaar. Het zou ons niet verbazen als het familie is, de gelaatstrekken lijken immers sterk op elkaar. En dan nog twee tieners, die toch al dicht tegen de twintig jaar aan zullen zitten. Iedereen bezig met hun favoriete muziek, of juist met het vinden van onbekende pareltjes.
Één van die twintigers is een op het oog wat schuchtere jongen, hij kijkt wat schichtig om zich heen terwijl hij in de cd-bakken bladert. Zijn passen zijn onzeker. Met trillende hand pakt hij cd’s uit de bakken. Hij heeft al een klein stapeltje met cd’s in zijn handen en zoekt verder naar meer. Als hij tevreden lijkt met zijn vondst loopt hij naar de toonbank en vraagt de oudere verkoper of hij het één en ander mag beluisteren.
“Natuurlijk jongen, je hebt daar een paar mooie klassiekers in je hand”, antwoord de verkoper.
“Wil je er ook iets te drinken bij?”
De jongen schudt alleen maar zijn hoofd en wacht geduldig totdat de man alle schijfjes heeft gepakt. De man gaat de jongen voor naar een kruk aan een luisterbar, vlakbij de fauteuils. Aangezien daar geen plaats meer is voor de jongen gaat hij op de kruk zitten en wacht totdat de verkoper het eerste schijfje in de cd-speler deponeert.
“Geef maar een seintje als je één van de andere vier wilt horen”, zegt de verkoper en loopt terug naar zijn gesprekspartner.
De twintiger plaatst de koptelefoon op zijn hoofd, speelt wat met de knopjes en beluisterd rustig de door hem uitgekozen muziek. Hij gaat met zijn rug naar de luisterbar zitten en schuift zijn rugtas een stukje meer naar hem toe. Het is duidelijk een jongen die meer thuishoort in de buurt van de Buitenstraat. Hij is niet heel netjes verzorgd, zijn kleding ziet er oud uit en hij valt zelfs een beetje uit de toon in verhouding met de andere bezoekers. Zijn zwarte spijkerbroek heeft vale plekken en is op sommige plaatsen zo dun dat je er de huid doorheen ziet. Zijn overhemd is aan de grote kant en mist een paar knopen. De draadjes hangen er aan de onder kant doelloos bij.
Na een kleine 15 minuten luisteren wenkt hij de verkoper en vraagt om de volgende cd. Dit tafereel herhaalt zich zo enkele keren. De verkoper probeert wat meer in gesprek te raken met de twintiger. Hij probeer vooral op muzikaal niveau een gesprek aan te knopen. De eigenaar stelt wat vragen over de cd’s die de jongen beluisterd en vraagt door over hetgeen wat je jongen nog meer leuk vindt. Maar de jongen antwoord amper en geeft alleen wat korte antwoorden. Een erg teruggetrokken type.
Hij neemt tijdens het luisteren wel de hele winkel in ogenschouw. Kijkt bedachtzaam om zich heen en lijkt als het ware de andere aanwezigen te inventariseren. Elke nieuwe klant wordt aandachtig opgenomen door de twintiger. Iedereen die binnenkomt of weggaat neemt hij op.
Na de laatste plaat staat hij op en loopt met het stapeltje aan cd-hoesjes naar de verkoper. Hij overhandigd ze weer.
“Hier heb je ze alle vier weer. Het was niet helemaal wat ik zocht.”
“Oh, dat is jammer. Maar waar was je dan naar op zoek? Misschien kan ik je van wat tips voorzien?”, antwoordt de verkoper.
De twintiger lijkt het niet eens te horen. Hij mompelt een “Tot de volgende keer” en loopt de winkel uit. De verkoper kijkt hem bedachtzaam na, kijkt zijn gesprekpartner en schudt zijn hoofd.
“Soms”, antwoordt zijn gesprekspartner. “Soms weet je niet hoe lastig het is voor mensen om te praten.” De verkoper knikt en ze vervolgen hun gesprek.
Een klein half uur later zeggen de mannen elkaar gedag en vertrekt de klant met een drietal cd’s. Tijd voor de oudere verkoper om eens het één het ander op te ruimen.
Hij pakt een stapeltje met geluisterde cd-hoesjes en begint deze op te ruimen. Een kwestie van cd eruit, in een plastic mapje en numeriek in een la. Als de stapel weggewerkt is houdt de man alleen nog één leeg plastic mapje over. Nummer 198067, Back to the World van Curtis Mayfield.
“Michael!”, roept hij naar de jongere medeverkoper.
“Heb jij daar toevallig een cd van Curtis Mayfield in je handen?”
Michael kijkt in zijn stapeltje en schudt zijn hoofd.
“Kijk anders even in de bakken wil je! Het gaat om Back to the World, vraagt de oudere man hem.
“Is goed”, antwoordt de jongen.
Bij de soul/funkafdeling aangekomen zoekt hij de bakken af.
“Hier ligt hij ook niet!”, roept hij naar de eigenaar.
Bedenkelijk kijkt de man op en zoekt even in de computer op de voorraden. Ook daar staat dat de cd eenmaal in de winkel moet liggen. Maar in de opruimbakken ligt er geen.
Dan schiet hem de haastig vertrokken en stille twintiger hem te binnen. Dus daarom had hij zo’n haast! Hij is bestolen.

-------------------------------------------------

Written by: D.J. Reijersen (copyright)