---------------------------------------------
Je ziet ze niet vaak meer. Zo heel af en toe zijn ze er nog. Maar het is wel een kwestie van zoeken of horen van. Toch wisten we er weer één te vinden. Op de hoek waar de Buitenstraat en de Boulevardweg in elkaar over gaan. Precies op de plek waar het commerciële gedeelte van de stad overloopt in een soort achterbuurt. Geen achterbuurt in de vorm van een ghetto, maar wel een achterbuurt in de vorm van oude gebouwen en achterstallig reparatie- en restauratiewerk. Daar, op die hoek vinden we nog zo’n ouderwetse platenzaak. Zo’n heerlijk zaakje waarin de geur van kartonnen vinylhoezen je tegemoet komt. Zo’n zaakje waar ze dus ook gewoon nog vinyl verkopen. Zo’n zaakje met een brede collectie. En als niet kan vinden wat je zoekt, dan vinden zij altijd wel een manier om aan de gewenste plaat te komen. Zo’n heerlijk zaakje waar je ook op een rustige manier kan luisteren naar je stapeltje cd’s of platen die je uit de schappen hebt getrokken. Alles staat ook netjes op genre en binnen het genre op alfabet. Ze blijken gelukkig nog te bestaan, die mooie platenzaakjes.
Deze platenzaak, op de hoek waar de Buitenstraat en de Boulevardweg in elkaar overgaan, is een wat groter exemplaar. Het geluid van Sly & the Family Stone’s Stand komt je tegemoet. Op de fauteuils zitten een paar mensen onder het genot van een bakje koffie of kopje thee muziek te luisteren. Koptelefoon op het hoofd, volledig afgeschermd van de buitenwereld, vol in de sfeer van de muziek. Achter de toonbank staat een wat oudere man, de eigenaar, rustig te praten met een klant, terwijl een jongere medewerker in de winkel loopt om cd’s op te ruimen.
Het niet echt druk in de winkel. Drie mensen bij de luisterfauteuils, waarvan twee van middelbare leeftijd en een tiener. De man aan de toonbank is van dezelfde leeftijd als de oudere eigenaar. Het zou ons niet verbazen als het familie is, de gelaatstrekken lijken immers sterk op elkaar. En dan nog twee tieners, die toch al dicht tegen de twintig jaar aan zullen zitten. Iedereen op zijn eigen manier bezig met de muziek die er in de winkel te koop is.
Één van die twintigers is een wat schuchtere jongen, hij kijkt wat schichtig om zich heen terwijl hij in de cd-bakken bladert. Hij heeft een klein stapeltje met cd’s in zijn handen en zoekt verder naar meer. Als hij tevreden lijkt met zijn vondst loopt hij naar de toonbank en vraagt de oudere verkoper of hij het één en ander mag beluisteren.
“Natuurlijk jongen, je hebt daar een paar mooie klassiekers in je hand”, antwoord de verkoper.
“Wil je er ook iets te drinken bij?”
De jongen schudt alleen maar zijn hoofd en wacht geduldig totdat de man alle schijfjes heeft gepakt. De man gaat de jongen voor naar een kruk aan een luisterbar, vlakbij de fauteuils. Aangezien daar geen plaats meer is voor de jongen gaat hij op de kruk zitten en wacht totdat de verkoper het eerste schijfje in de cd-speler deponeert.
“Geef maar een seintje als je één van de andere vier wilt horen”, zegt de verkoper en loopt terug naar zijn gesprekspartner.
De twintiger plaatst de koptelefoon op zijn hoofd, speelt wat met de knopjes en beluisterd rustig de door hem uitgekozen muziek. Hij gaat met zijn rug naar de winkel zitten en schuift zijn rugtas een stukje meer naar hem toe. Het is duidelijk een jongen die meer thuishoort in de buurt van de Buitenstraat. Hij is niet heel netjes verzorgd, zijn kleding ziet er oud uit en hij valt zelfs een beetje uit de toon in verhouding met de andere bezoekers.
Na een kleine 15 minuten luisteren wenkt hij de verkoper en vraagt om de volgende cd. Dit tafereel herhaalt zich zo enkele keren. De verkoper probeert wat meer in gesprek te raken met de twintiger, vooral op muzikaal niveau. Maar de jongen antwoord amper en geeft alleen wat korte antwoorden. Een erg teruggetrokken type.
Hij neemt tijdens het luisteren wel de hele winkel in ogenschouw. Kijkt bedachtzaam om zich heen en lijkt als het ware de andere aanwezigen te inventariseren. Elke nieuwe klant wordt aandachtig opgenomen door de twintiger. Iedereen die binnenkomt of weggaat neemt hij op.
Na de laatste plaat staat hij op en loopt met het stapeltje aan cd-hoesjes naar de verkoper. Hij overhandigd ze weer.
“Hier heb je ze alle vier weer. Het was niet helemaal wat ik zocht.”
“Oh, dat is jammer. Maar waar was je dan naar op zoek? Misschien kan ik je van wat tips voorzien?”, antwoord de verkoper.
De twintiger lijkt het niet eens te horen. Hij mompelt een “Tot de volgende keer” en loopt de winkel uit. De verkoper kijkt hem bedachtzaam na, kijkt zijn gesprekpartner en schudt zijn hoofd.
“Soms”, antwoord zijn gesprekspartner. “Soms weet je niet hoe lastig het is voor mensen om te praten.” De verkoper knikt en ze vervolgen hun gesprek.
Een klein half uur later zeggen de mannen elkaar gedag en vertrekt de klant met een drietal cd’s. Tijd voor de oudere verkoper om eens het één het ander op te ruimen.
Hij pakt een stapeltje met geluisterde cd-hoesjes en begint deze op te ruimen. Een kwestie van cd eruit, in een plastic mapje en numeriek in een la. Als de stapel weggewerkt is houdt de man alleen nog één leeg plastic mapje over. Nummer 198067, Back to the World van Curtis Mayfield.
“Michael!”, roept hij naar de jongere medeverkoper.
“Heb jij daar toevallig een cd van Curtis Mayfield in je handen?”
Michael kijkt in zijn stapeltje en schudt zijn hoofd.
“Kijk anders even in de bakken wil je! Het gaat om Back to the World, vraagt de oudere man hem.
“Is goed”, antwoord de jongen en maakt zijn werkje af.
Bij de soul/funkafdeling aangekomen zoekt hij de bakken af.
“Hier ligt hij ook niet!”, roept hij naar de eigenaar.
Bedenkelijk kijkt de man op en zoekt even in de computer op de voorraden. Ook daar staat dat de cd eenmaal in de winkel moet liggen. Maar in de opruimbakken ligt er geen.
Dan schiet hem de haastig vertrokken en stille twintiger hem te binnen. Dus daarom had hij zo’n haast! Hij is bestolen!
--------------------------------------------------------
Written by: D.J. Reijersen (copyright)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten